Cos cóbados no varandal

Poñerlle portas ao campo

Atopamos esta madrugada
na gaiola do Mar
unha illa perdida

Armaremos de novo a gaiola
Vai saír o Sol
improvisado e desourentado

Xa temos tantas estrelas
e tantas lúas sumisas
que non caben no barco nin na noite

Xuntaremos paxaros sin xeografía
pra xogar cas distanzas
das súas áas amplexadoras

E os adeuses das nubes
mudos e irremediables

E armaremos unha rede de ronseles
pra recobrar as saudades
co seu viaxe feito
polos oucéanos do noso corazón.

Manuel Antonio: De Catro a Catro (1928)

R13

Buffet R13 - 1986

Logo dunha longa espera de máis de tres meses esta semana por fin voltou da súa restauración completa o meu clarinete Buffet R13 articulado do ano 1986 que merquei de segunda man polo nadal. É un instrumento que exerce sobre min unha poderosa atracción que fai que canto máis toco con el máis queira tocalo.

Novamente confiei no bo facer de ClarinetClinic® para levar a cabo esta restauración, se ben neste caso o estado inicial do clarinete era moi bo para a súa idade, o resultado é igualmente excepcional. O clarinete quedou coma novo (se cadra mellor ca novo, incluso) e listo para unha segunda vida na que agardo poder facer moita música con el.

Ao igual que cando vos presentei o clarinete Buffet de 1934, hoxe tamén fixen un anaquiño de gravación para que sirva de mostra. Do mesmo xeito teredes que perdoar a acústica da miña habitación e a falta de preparación e edición, limiteime a escoller un fragmento que puidese tocar só e tocalo tres veces para poder escoller unha toma. Espero que vos guste.

Fixen un maio

Lúa de maio

 

Ouvín un paxaro
chiar nun regueiro,
que andaba na auga
afiando o punteiro.

Ollei á tardiña
unha lúa grande
que viña de lonxe
prós montes de Ousande.

Andaban os ríos
falando baixiño
e cantarolaban
no son do muíño.

E chegada a noite
na cerdeira en frol
a lúa cantaba
como un rousiñol.

Era a primavera,
decateime máis,
que se vai e morre
e nunca se vai.

Collín polos montes
bugallos e xestas
e fixen un maio
pra brincar nas festas.

Antón Tovar: Arredores (1962)

Collidos polo tren

Feve chegando a Piñeiros (Narón)

O tren fantasma no que se convirteu nestes últimos tempos o FEVE ao seu paso por Freixeiro, baleiro de viaxeiros e de empatía en quenes o gobernan, cheo de carraxe cara aos veciños manifestado en forma de acoso con gardas de seguridade e molestos bocinazos. O tren estase convertendo paseniñamente nunha fantasma que da medo, pero que acabará por esvaecer no recordo dos veciños que seguirán vivindo nestes lugares.

Un suco no tempo

Un suco no tempo

Dóenme xa os ollos e as mans
de tantos adeuses…

Ás veces un home nace para a dor
e para sentir aló no peito
o eco esmorecido
de voces e nomes

que foron morrendo…

Eu son así:

Un home só ao pé de cada hora
como un soño esvaído
nun andén lonxano.

Tal vez un suco no tempo
a se perder en si mesmo
ao través dos teus ollos de nai.

Salvador García-Bodaño: Ao pé de cada hora (1935)

Ámame anarquista

Chanzos

Ámame anarquista

freneticamente

mentres desato e ceibo

o pano que che enreda

a cabeleira

e libero o teu peito

xa sen freo

xa sen senso

sempre cara a fronteira

roxa e negra

e violeta

ámame cara a esquerda

cara a cara

cara a noite

cara a ti

sempre cara a ti mesma.

Ámame anarquista

mesmo contra ti mesma.

 

Claudio Rodríguez Fer: Tigres de ternura (1981)