Distancia social de seguridade

Aproveitando que a entrada en vigor das enésimas novas medidas da Xunta de Galicia para a loita contra a pandemia da Covid-19 pode levar consigo unha importante baixada nas taxas de postureo  e un incremento contaxioso de contidos tóxicos -todo mal- debido ás consecuencias deste confinamento indirecto que imos vivir, decidín que esta podería ser unha boa oportunidade para iniciar unha -en principio- breve corentena da actividade das miñas redes sociais.

Morris

Non sinto un fastío tan intenso coma o que poden experimentar moitas persoas sumidas nunha fatiga pandémica que se expresa nunha frustración ante a crúa realidade que viven ou que se ve reflectida nos datos que non cesan de actuar como malos augures. No meu caso trato de evitar iso e aproveito para descansar un momento no que pouco teño que contar e tampouco hai tanto contido de calidade para consumir, pois estamos todos nas mesmas.

No fondo isto non deixa de ser outro reto de aninovo coma o de quen deixa o sal ou o azucre, quen comeza a facer exercicio… Quero comprobar se son dependente das redes, que é o máis probable, e nese caso aplicar esta pausa como tratamento para volver dunha maneira máis saudable e evitar que estas aplicacións malgasten un tempo e unha atención que preciso para outras tarefas máis frutuosas para min.

Se isto serve para que volva de cando en vez a publicar aquí pois tamén benvido sexa.

Camiño da nova normalidade

A nova normalidade

Torceuse o ano 2020, racharon a meirande parte das rutinas que pensabamos inalterables a causa dunha serie de catastróficas desditas. Entre elas podo dicir que abandonei o meu costume adquirido no último ano de manter alomenos unha publicación semanal nesta bitácora.

Porén, sempre hai que mirar o lado brillante da vida, un mínimo dunha publicación mensual aínda fun quen de facer, non está todo perdido. Seguiremos traballando na procura dunha nova normalidade.

Aquelas primeiras fotografías

Hoxe lembreime daquel ano 2001 que por primeira vez me deixaron a cámara de fotos da familia, eu aínda era algo cativo pero miña nai finalmente accedeu a fiarse de min e permitiu que saciase a miña sede de fotografía gastando un carrete durante a Semana Santa a modo de agasallo, supoño.

Lembro que quería inmortalizar todas as procesións en modo reportaxe pero tiven que conformarme cunhas cantas representativas, meu pai tampouco estaba disposto a carretarme tódolos días a Ferrol, que habería máis cousas que facer, e outros días imaxino que chovería. Finalmente de todo ese carrete saquei fotos o luns, o xoves e o venres santo, e digamos que podemos salvar esta ducia de fotos que non saíron cortadas, escuras ou dende un ángulo no que non se ve nada. Hai que entender as limitacións da fotografía analóxica, e máis para un primeirizo!

A verdade é que ao repasar o álbume no que quedaron dende aquela gardadas, incluso a pesar da cantidade delas que saíron mal, non deixa de sorprenderme o resultado coas carencias técnicas que tiña.

Virxe da Amargura
Virxe da Amargura (luns santo)

Nazareno das Angustias
Nazareno das Angustias (xoves santo)

Xacente das Angustias
Xacente das Angustias (xoves santo)

Virxe das Angustias
Virxe das Angustias (xoves santo)

Virxe das Angustias
Virxe das Angustias (xoves santo)

Prendemento
Prendemento (xoves santo)

Cristo da Misericordia
Cristo da Misericordia (xoves santo)

Virxe da Piedade
Virxe da Piedade (xoves santo)

Virxe das Dores
Virxe das Dores no Santo Enterro (venres santo)

Virxe da Soidade
Virxe da Soidade (venres santo)

Virxe das Dores nos Caladiños
Virxe das Dores nos Caladiños (venres santo)

Procesión da Caridade e o Silencio en San Xiao
Virxe das Angustias na procesión da Caridade e o silencio (sábado santo)

Que antre os dous puxo o tempo

Enfrontamento en segundo plano

Lévame a aquela fonte cristaíña
Onde xuntos bebemos
As purísimas auguas que apagaban
Sede de amor e llama de deseios.
Lévame pola man cal noutros días…
Mais non, que teño medo
De evr no cristal líquido
A sombra daquel negro
Desengano sin cura nin consolo
Que antre os dous puxo o tempo.

Rosalía de Castro: Follas Novas (1880)

Quen ten padriño bautízase

C'est fini

Unha foto tomada hai hoxe 30 anos preside o salón da nosa casa. Aquela fría mañá do día de reis daquel recén estreado 1990, os meus pais leváronme á igrexa do barrio para celebrar o meu bautismo. Naqueles anos aínda era algo maioritario, un rito de iniciación social como podería ser outro, este foi o que me tocou a min.

Miña nai puxo sempre moito énfase en lembrarme cada mañá de reis que aquel día eu fóra bautizado, enchendo o relato de numerosas anécdotas sobre aquel día e alentándome a volver a ver as fotos e o VHS daquel fotógrafo ao que chamaran para inmortalizar tal efeméride familiar, seguindo o costume da época. As instantáneas repousan onda as cintas de vídeo gardadas nun deses álbumes vintage que pronto pasarían de moda.

O bautismo xera un forte vínculo -polo menos así foi no meu caso- con dúas persoas que pasan a ser respectivamente o teu padriño e a túa madriña, figuras indispensables para que teña lugar a cerimonia, ao igual que ocorre no matrimonio. Creo que eu tiven moita sorte cos meus padriños, que cumpriron e cumpren sobradamente co compromiso que aceptaron, e que foron o mellor agasallo de reis que recibín nunca. E é por iso que sempre lembro este día coma o aniversario daquel día no que a miña vida quedou un pouco máis unida ás súas.

 

Cada cousa no seu tempo

Christmas Cactus

Tras moito buscar para emparellar texto e foto para este derradeiro reflexo do 2019, atopei un poema da gran Rosalía.

 

CADA COUSA NO SEU TEMPO

Do alegre maio unha alborada fresca
foite a sorrir no outono malencónico,
e por nadal os membros ateridos
quentache ben contente a un sol de agosto;
buscando a sombra inquieto e pesaroso;
mais a mamoria preguizosa tarde

trouxera ó teu recordo
que aqueses cambios bruscos,
raros e impetuosos

de loitos e pesares, nesta vida,
sinal segura eternamente fonon.
E tras daque calor que che emprestara

no inverno un sol de agosto,

só sentiche da frebe o mortal frío

que helou hastra os teus ósos.
As cousas no seu tempo
I as feras no seu tobo.

Rosalía de Castro: Follas Novas, 1880.