Requinto

Requinto

De maneira totalmente inesperada, un imprevisto de última hora provocou que a persoa  da nosa banda encargada de toca-lo requinto no certame galego de bandas de música non poda vir ese día tocar connosco, así que agora recae en min esa responsabilidade. Á súa vez, isto ocasiona unha vacante no clarinete baixo -que debo abandonar- e que cubrirá algún dos excelentes compañeiros e compañeiras clarinetistas da nosa agrupación.

Xa fai moito que devezo por tocar o requinto, e aínda que xa me fixera á idea de volver a tocar o clarinete baixo -co que tan cómodo me sinto- coma nas anteriores ocasións, o certo é, que pese ao imprevisto da situación, afronto o reto moi ilusionado desta oportunidade de participar no certame dende outra perspectiva radicalmente diferente.

O clarinete baixo é un instrumento marabilloso co que me sinto moi identificado, pero o certo é que unha vez que se supera unha determinada etapa de adaptación ao instrumento -no meu caso xa vamos por 14 anos-, á tesitura e aos que serán os teus compañeiros de corda, de maneira xeral, as partes que leva escritas nas obras non adoitan levar aparelladas grandes dificultades de lectura e estudo, salvando algunhas excepcións que van aparecendo. Isto xera unha especie de zona de confort na da que un pode chegar a apoltronarse un pouco.

Persoalmente eu xa levo uns cantos anos aproveitando canta ocasión aparece para tocar outros papeis -saxofón tenor, bombardino…- que exploren tesituras menos cómodas ou que me obliguen a practicar o transporte. Chegando nalgún caso a relegar o papel real de clarinete baixo dunha obra -copia transportada do de tuba e/ou saxofón barítono- e coller outro que sexa máis preciso para reforzar outras cordas.

Recoñezo que ata agora, durante os meses de preparación, este certame estaba pasando un pouco sen pena nin gloria -a falta do emocionante sprint final- a causa desa zona de confort do clarinete baixo; pero iso cambiou de súpeto esta mañá en cuestión de minutos, pois agora mesmo é un reto emocionante e unha grande oportunidade de satisfacer ese anhelo que tiña de tocar o requinto na banda.

Advertisements

Auga de Leslie

As primeiras chuvias de Leslie

 

Aínda que publico estes reflexos fotográficos os domingos pola mañá, o certo é que se podo, ante a incerteza de confiar na inspiración de última hora, adoito deixalos programados dende a noite anterior, polo menos, se non é que atope xa durante a semana esa imaxe que quero compartir. Ese é hoxe o caso, saturday night, pois.

Logo dun día cálido asociado aos ventos do sur que nos trae o furacán Leslie namentras se aproximaba á Península Ibérica, e sen saber con certeza cal será o seu rumbo nas vindeiras horas -habendo posibilidades incluso de alcanzares Galicia- achegueime á fiestra da miña habitación a comprobar o minuto e resultado do tempo atmosférico en Cerrallón. A ver se chovía, vamos.

Xa reparara na chuvia como posible suxeito deste reflexo outonal, e cando vin cómo caía ao trasluz dese foco do alumeado público, decidinme a tratar de retratala. O curioso foi que tras varias tomas en formato horizontal coa Nikon D5200 e o  300mm f/4.5 AI enganchado, ao ir a revelalas, decateime que esquecera explorar o formato vertical. Como xa pensaba que tiña a foto, decidín montar esta vez a modesta Nikon D40 -para comparar resultados e porque reparei no formato vertical para publicala en instagram, así que non precisaba moita resolución- e finalmente cál é a miña sorpresa cando de entre a serie de capturas que fixen coas dúas cámaras a que rematei por escoller foi a da D40.

Non hai nada nesta toma que sexa mellor cás outras por obra e gracia da cámara, simplemente está mellor enderezada -por verme obrigado a reencadrar ao muda-lo corpo- e a perspectiva en vertical coas diagonais que forma o cableado, conforman unha composición que me atrae moito máis con repecto ás outras tomas que en realidade non me dicían nada.

Así que podo dicir que tomo nota da lección de hoxe, ao final a obtención dunha imaxe non trata tanto do material escollido como da perseverancia na súa busca, en tratar de obter unha perspectiva diferente. Estou convencido que con máis dedicación todavía tería atopado outro enfoque mellor. Seguirei buscando ata atopalo na vindeira publicación.

Sementando un novo curso

LAZ

A pedra andando non cría musgo.

Esta semana comezamos un novo curso na escola de música da ACM “Sementeira” na que este será o cuarto ano que poderei dovolver como mestre algo de todo o que hai moitos anos alí aprendín.

O caso é que toca volver encher o gran saco da paciencia para paseniñamente ir labrando e sementando nas mentes das novas xeracións as emocións e as ferramentas para que nun futuro poidan tamén expresarse e gozar coa música.

 

 

Setembro mingua cara a outubro

Saída da Lúa minguante

Non hai lúa coma a de xaneiro, nin amor coma o primeiro.

Antes de remata-lo mes de setembro, quería aproveitar este último reflexo para compartir unha foto da lúa minguante pouco despois da súa saída nestes días de calima que adoitan acompañar ao San Miguel. Foi unha escena que xa presenciei onte cando volvía de ensaiar coa banda, pode que incluso fose onte máis intenso o efecto óptico que engrandece a lúa, pero daquela hora estaba nunha posición que non fun capaz de capturala coa cámara. Hoxe fixeime un pouco e atinei a dispararlle cando a tiña a tiro dende a fiestra.

Setembro chega á súa fin pero non desaparece, senón que se converte en outubro. E outubro trae a volta a un novo curso na escola de música, novos alumnos, novos retos e incluso novos proxectos no horizonte. A lúa seguirá o seu camiño, e aínda que cada día a vexamos un pouco menos, sempre volverá a saír, e renacerá unha e outra vez reinventándose a si mesma.

Gateando (V): Un ano con Lina

Lina

Lina

Pasaron 6 meses dende a última vez que vos falei da miña gata Lina, así que hoxe que se cumpre un ano dende aquela tardiña na que chegou -recén capturada e esterilizada aínda sedada na xaula coa que a apresamos- vouvos facer unha actualización de cómo están as cousas.

A verdade é que neste tempo houbo moitos avances na súa domesticación, tanto é así que incluso dende hai cousa dun mes ou dous veño rompendo a barreira do contacto físico, con breves episodios de caricias cando está acomodadiña no sofá ou incluso agardando pola comida. Non loquea polos meus aloumiños, pero polo menos fuxir xa non é a súa primeira opción.

A relación co seu fillo Pinto segue a ser entrañable, porén Pinto é bastante celoso e egoísta e non dubida en reclamar para el primeiro os xogos e a comida. Esta é unha circunstancia que fai que Lina se mostre habitualmente algo máis tímida, pero tampouco supón un conflicto entre eles, grazas á súa paciencia e bondade.

Pinto & Lina

Pinto & Lina

Pinto & Lina

Lina

Pinto & Lina

Lina & Pinto

Lina & Pinto

Recordo cómo foron aquelas primeiras semanas de dúbidas o ano pasado, houbo incluso quen me dixo que fora mala idea e que era mellor que voltase á rúa porque nunca se ía adecuar a estar nun piso. Pero facendo balance deste primeiro ano podo reafirmarme na miña decisión, sobre todo cando vexo que algúns dos gatos que cohabitaban na rúa con ela non tiveron boa sorte, aínda non fai moito que un michiño pereceu na rúa atropelado, e outros simplemente desapareceron e non voltei saber deles. Aínda que ela todavía non se abra a min, creo que tomei unha boa decisión e que lle podo ofrecer unha vida mellor que a que tería na rúa, a pesares da falta de liberdade.

Lina

Lina

Lina

Lina

 

Os reloxos adiántanse ao sol.

Tempo de espertar
O meu vello espertador soviético, agarda pacentemente unha volta á vida

A comisión europea abreu este venres o debate sobre o cambio horario no territorio comunitario. Este é un debate lonxevo pero que ano a ano foi gañando adeptos e forza, sobre todo nas datas próximas aos cambios horarios estacionais, momento no que parece que lembramos que as horas do día son inventos e convencións humanas, modificables, e como tales tamén poden ser erróneas- errare humanum est.

Gustaríame diferenciar dúas variantes nesta cuestión, a postura dos alemanes contentos co horario de verán que estimulou esta proposta oficial, e pola contra a postura de rexións coma Galicia que co horario de inverno sobreponse dúas horas sobre o horario que lle correspondería por lonxitude (Portugal, Canarias, Reino Unido…). Son posturas que ao meu parecer semellan contrapostas e difíciles de combinar, o hostaleiro ou o turista do Mediterráneo ve con bos ollos -sobre todo se llo din estes días vendo o solpor mentres toma unha caña nunha terraza preto das nove da noite- manter estes “días máis longos” -logo falamos disto-; pero aplicar esta medida implicaría que os galegos pasariamos a estar todo o ano dúas horas desfasados, co abrente invernal ás 10 da mañá!

Agora escoitamos moito a idea dos “días máis longos”, cando en realidade van ser exactamente igual de longos, van ter as mesmas horas de luz e imos ter que facer o mesmo traballo, pois iso non o deciden os reloxos. O inverno vai ser frío e escuro, vai chover, vai haber temporais -ou cicloxéneses- o que podemos mudar é que a hora á que se marcha o sol a durmir e a hora á que se volve erguer se achegue un pouco máis á nosa e á que teñen o resto de países.

Eu non vou defender unha postura en concreto como a panacea, habería que estudar todas as posibilidades, mais de entrada parece que o horario de verán non sería o máis apropiado para rexións occidentais coma Galicia -aínda que pola diferencia de lonxitude no arco Mediterráneo o vexan moi apetecible- e unha solución de consenso podería ser ficar co horario de inverno todos, que sería o menos malo, porque pedir unha hora galega acorde coa de Canarias e Portugal xa sería como pedirlle peras ao olmo…

 

Lúa de agosto

Moon

 

Mesiku na nebi hlubokem
Svetlo tvé daleko vidi,
Po svete bloudis sirokém,
Divas se v pribytky lidi.
Mesicku, postuj chvili
reckni mi, kde je muj mily
Rekni mu, stribmy mesicku,
me ze jej objima rame,
aby si alespon chvilicku
vzpomenul ve sneni na mne.
Zasvet mu do daleka,
rekni mu, rekni m kdo tu nan ceka!
O mneli duse lidska sni,
at’se tou vzpominkou vzbudi!
Mesicku, nezhasni, nezhasni!

Confeso que a semana pasada se cadra me animei en exceso ao afirmar que pensaba na posibilidade de publicar un destes reflexos fotográficos cada día, pero felizmente conseguín atrapar onte unha imaxe da lúa entre un fino neboeiro que poderá cumprir por esta semana, polo que finalmente será cada domingo (se o teño claro e é retrospectivo) ou luns (se a imaxe vén inspirada pola semana que comeza) cando trate de cumprir con estas publicacións gráficas.

Tamén dixen que non se trataba “simplemente” de colgar na rede unha imaxe – a pesares de que sendo a fotografía unha arte xa tería contido dabondo- senón tamén de facer un exercicio interdisciplinar máis amplo e relacionala cun contexto.

A lúa que vos traio esta semana vai acompañada do célebre Canto á Lúa da ópera Rusalka do compositor checo Antonín Dvorak (1841-1904).