Luces do mediodía

Spring is coming

O mediodía escribe
As mellores palabras sobre a noite;

No seu xardín a flor
Amígase coa estrela insubornable.

Nas copas en que xuntos afogamos
As augas moribundas doutras lúas,
Xa estaba a luz
Serena para sempre, presentida.

Aqueles ollos meus
Que nunca se cansaron de mirarte.

Ramiro Fonte: Luz do mediodía (1995)

Advertisements

Chas! Bolas na sartén e lembranzas da infancia

Coas maus na masa
Masa de pan

Onte pola tarde deume unha arroutada e púxenme a amasar para facer unhas bolas na sartén, unha receita típica da Terra de Trasancos, de Ferrol e as comarcas da contorna, que non é máis ca unha masa de pan que freían os nosos antepasados cando remataban o pan e aínda non era día de facer outra fornada. Sen dúbida é todo un manxar sinxelo, acompañado dunha taza de leite.

 

Bolas na sartén
Bolas na sartén

 

Este sabor das bolas na sartén é unha desas sensacións capaces de transportarme no tempo unha morea de anos atrás, cando era neno e era miña nai a que argallaba de amasar unhas bolas para cear, aquilo era coma unha festa nacional. Ao fío deste recordo quixen emparellalo con esta canción tan ben versionada por estes artistazos que son as irmás Romalde e o gran veciño de Freixeiro que sempre foi Iago González (non deixedes de subscrivisvos á súa canle en youtube, con grandes versións). Esta canción tamén exerce sobre min un efecto semellante ao das bolas, lembro a primeira vez que a escoitei sendo ben cativo nunha festa de fin de curso no colexio, e supoño que son desas lembranzas que quedan gravadas no fondo da mente asociadas para sempre aos momentos felices.

A práctica

Bonade

Para adquiri-lo dominio tocando calquera instrumento, é preciso saber cómo practicar para conducirnos á total liberdade de acción en cada fase da interpretación. O gran segredo é practicar lentamente, xa sexa para lograr unha técnica ou un fraseo perfectos. Non se progresa a pasos de xigante. O progreso deberá construírse de maneira continuada, paseniñamente, ás veces cun sentimento de retroceso e de socato dando un gran paso cara adiante, seguido habitualmente por un período de estancamento ata que se sinta a seguinte onda de avance.

O patrón do progreso pode ser comparado coas ondas da marea que se achegan despois de que as ondas se desprazen, aparentemente co mesmo aumento, pero de cando en vez, unha das ondas alcanza por diante das outras, e logo semella ser seguida polas outras, ata que apareza de novo o mesmo movemento.

O progreso sempre avanza – nunca permanece quieto. No minuto no que sentes que alcanzaches un certo nivel, nese preciso instante deixas de progresar, salvo que trates de alcanzar un nivel aínda máis alto, o retroceso comeza e o nivel descende. A perfección non existe, pero a ambición para alcanzala fai que o progreso non teña fin e proporciona autosatisfacción.

 

Daniel Bonade: Clarinetist’s compendium, 1957

RenaCemento

Buffet RC

Por fin saldei unha débeda histórica cun instrumento que sen dúbida marcou a miña carreira musical, acompañándome durante todo o meu grao medio, dende a indecisión ata a convicción de escoller esta carreira vital musical e clarinetística.

O resultado desta restauración levada a cabo por ClarinetClinic® é tan sorprendente e admirable como dificilmente superable. Sinceramente non recordo que este clarinete estivese nunca mellor do que agora está, nin o día que veu da tenda, efeméride da que se cumprirán en setembro 15 anos.

Sen dúbida non só rexuveneceu de golpe 15 anos, senón que o tratamento da madeira e o exquisito axuste mecánico fan que brote del unhas cualidades e un potencial do que xa case nin me lembraba. Un gran instrumento do que gardaba un grato pero lonxano recordo, e que dende logo a partires de hoxe terei que tratar co agarimo e o respeto que merece, e que agardo poida facer moita boa música con el.

VII

cropped-p8040079.jpg
As gaivotas que captei nas Cíes foron imaxe de cabeceira moitos destes anos

No día de hoxe cumpríronse sete anos dende aquel día que botei a andar paseniñamente a tolemia de escribir unha bitácora enfocada á publicación de contidos en lingua galega, non podo remata-lo día sen adicar uns minutos a reflexionar e compartir convosco unhas verbas que conmemoren esta sutil efeméride.

 

Como adoita ocorrer algunhas veces, o ritmo de publicación neste blog foi bastante arbitrario, con máis baixos que altos, se ben nunca estivo totalmente abandonado de todo e fixen un esforzo nos últimos seis meses por resucitalo do seu sono grazas á miña nova afición pola fotografía.

p8020011-21.jpg
Outra instantánea clásica de cabeceira

Para conmemorar este aniversario propóñome publicar diariamente durante esta semana ao igual que fixen naquelas primeiras semanas en blogaliza.

Sómente me resta desexarlle a este humilde espazo moitos anos máis de fiestra aberta ás redes, de taboleiro e altofalante das miñas inquedanzas. Grazas pola vosa paciencia.