Agasallo de Nadal

Buffet RC

Corría setembro do ano 2004 cando pisei por primeira vez o actual edificio do CMUS “Xan Viaño” en Caranza, aínda estaba sen innaugurar e sen rematar de amoblar. Ademáis da novidade de coñecer o novo e moderno edificio onde comezaría a estudar o grao medio -o grao elemental cursárao na anterior sede do conservatorio que estaba no Colexio Juán de Lángara, en Canido- ese día tamén foi especial porque foi o día que lle levei ao meu mestre este querido clarinete que acababa de mercar para probalo a ver se estaba todo en orde e podía ser o meu novo instrumento.

Ao longo de 6 anos este clarinete acompañoume de maneira fiel, achegándome incluso os meus primeiros cartos gañados como músico, ata que antes de rematar o grao medio profesional adquirín o meu actual clarinete de concerto, un instrumento fabuloso co que estou moi contento e apegado e ao que tamén lle adicarei pronto as debidas atencións que merece -pero que non precisa aínda tanto coma este.

A aparición do novísimo clarinete naquel momento relegou, en certo modo inxustamente, a este instrumento a unha nova etapa como opción para os entornos se cadra máis hostís como actuacións ao aire libre, procesións, e mentres estivo ben axustado foi a miña opción para tocar en banda e noutras agrupacións. Nos últimos anos, a falta de mantemento especializado – á marxe do repaso anual que lle fago eu mesmo- fixo que fose perdendo moita fiabilidade, quedando xa en exclusiva para tocar ao aire libre e as tocatas cos Berros do Castro.

O caso é que agora que se achega a data de que cumpra o seu 15 aniversario, pensei en aproveita-lo Nadal, que supón un parón no calendario gaiteiro, para por fin agasallar a este fiel compañeiro coa restauración que tantos anos de leal servizo merecen, á fin de darlle se pode ser outros tantos anos máis de música.

 

Advertisements

Soidade

Outono B&W

Xa ren na vida.
Nin me saúdan os pinos
nin me bican
os paxaros no camiño.

Nin lunce o sol.
Nin danzan bolboretas -ilusiós-.

Nin timbrazos de grilos
a chamar ordenanzas
-as lembranzas-
na noite -a door- durmidos.

Nin o gong do sapo
anunciando ó vento
o meu número no campeonato.

Xa ren, saudade.
Nin merlos.
Nin nenos.
A miña anguria núa na fosca soedade.

Manuel Luís Acuña, Fírgoas, 1933.

Ljus

Ljus

1.
Nu tändas tusen juleljus
på jordens mörka rund,
och tusen, tusen stråla ock
på himlens djupblå grund.

2.
Och över stad och land i kväll
går julens glada bud,
att född är Herren Jesus Krist,
vår Frälsare och Gud.

3.
Du stjärna över Betlehem,
o, låt ditt milda ljus
få lysa in med hopp och frid
i varje hem och hus!

4.
I varje hjärta armt och mörkt
sänd du en stråle blid,
en stråle av Guds kärleks ljus
i signad juletid!

1.
Agora ilumínanse unhas mil luces de Nadal.
na rolda escura da terra,
e mil, mil raios tamén
no fondo do ceo azul profundo.

2.
E máis da cidade e do país esta noite
é a feliz oferta de Nadal,
que nace é o Señor Xesús Cristo,
noso salvador e deus

3.
Estrelas sobre Belén,
Ah, deixa a túa luz suave
chéganos con esperanza e paz
en cada casa e casa!

4.
En cada corazón, brillante e escuro
envíache un feixe de suave,
un raio da luz de amor de Deus
en tempo de Nadal asinado!

Tradución automática ao galego: google translate

O meu reflexo de hoxe vai adicado ao primeiro domingo do Advento, unha cronoloxía do Nadal que cada vez se ten  menos en conta á hora nos calendarios dos nosos fogares, e moito menos no comercio, onde xa podemos mercar turróns dende o 15 de outubro.

O muro de Cerrallón

O muro de Cerrallón
Valado colocado por ADIF o pasado mércores 7 de novembro

Levamos xa máis de 10 días illados dos nosos veciños de arriba dende que o pasado mércores 7 de novembro os operarios de Adif remataran de colocar o valado que pecha os pasos para cruzar as vías do FEVE que os veciños levamos usando dende que existe o tren da costa.

A raíz deste incómodo suceso lembrei hoxe unha partitura que o mestre Gregorio Baudot Puente escribeu hai 105 anos co gallo da chegada do primeiro ferrocarril a Ferrol en maio de 1913: El tren de la alegría. Non se trata do tren que agora nos ocupa, pois o ferrocarril de ancho métrico non se construiría ata mediados do século XX.

O caso é que esta fermosa marcha descriptiva vén ao caso tamén por unha gravación que está colgada na rede do programa Ruada da Televisión de Galicia, que se emitiu durante a primeira tempada de emisión do ente autonómico, aló polo 1985. No video podemos escoita-la interpretación da Banda de música do Tercio Norte de Infantería de Marina, con base no Cuartel de Dolores de Ferrol, da que o mestre Baudot foi director cando compuxo esta peza.

 

 

Resúltame extraordinariamente chamativo cómo practicamente na prehistoria da televisión galega, coa tecnoloxía que a día de hoxe semellaría rudimentaria fronte aos avances tecnolóxicos actuais en materia de gravación, edición e transmisión de sinais de televisión -lembremos que agora traballamos con TDT, e incluso hai canles HD-, nunha época na que a duras penas existirían os primeiros ordenadores, esta televisión era capaz de achegar ás pantallas dos telespectadores a música en vivo dunha banda de música. Este tipo de programación contrasta coas aparicións de músicos facendo playback ás que estamos tan acostumados.

A música en directo é cara, complexa de manexar, arriscada nos tempos e no resultado… pero todo o esforzo que se faga sempre vén recompensado cun producto cultural dunha calidade moitísimo máis alta que os sucedáneos que nos venden de música enlatada. Mentres poda evitalo, eu tratarei de seguir fuxindo do playback, do que son firme detractor.

Xove Narón

Xove Narón

“Parecemos tristes, pero es todo de broma”

Pasou o día, pasou a romaría. Non quixemos escribir nada antes para deixar descansar a todo o mundo despois de pasar onte todo o día en Compostela.

En primeiro lugar, é xusto dá-la nosa máis sincera noraboa a todas e cada unha das bandas participantes no certame, sabemos por experiencia que a decisión de participar precisa dunha gran valentía que non todas as bandas poden afrontar, e xa só o feito de chegar a subir ao escenario do Auditorio de Galicia pode supoñer toda unha carreira de obstáculos que require do esforzo, sacrificio, implicación e comprensión de moitas persoas: músicos, directivos, familiares, amigos… noraboa a todos.

Na liña do que diciamos, temos que agradecer profundamente o esforzo sincero dos nosos músicos, o traballo incansable dos nosos directivos, o apoio incondicional dos nosos achegados e sobre todo, a PACIENCIA infinita do noso director Francisco San Ramón. Estes catro pilares soportan sen dúbida algunha a labor da Xove Banda de Narón durante todo o ano, e sen eles sería impensable ter chegado a ningures. Grazas de todo corazón.

En último lugar, pero non menos importante, cómpre agradecer á Federación Galega de Bandas de Música Populares o esforzo que supón a organización dun certame que xa só pola mera experiencia de vivilo é un verdadeiro agasallo para as nosas bandas de música; ao xurado e ás institucións e entidades que o apoian e soportan polo exquisito trato co que nos acolleron, esperamos que gostaran da nosa música tanto como gozamos no escenario. Tamén temos que agradecer a paciencia de tódolos traballadores que de maneira individual fan coa súa labor que todo sexa máis doado, dende o bedel que nos abre a porta para poder ensaiar e mover instrumentos a deshora, ata ao chófer que nos leva e nos trae de volta.

Pero como diciamos ao principio, toca seguir traballando. Hoxe os alumnos e alumnas da nosa escola de música retoman as súas clases despois da ponte festiva, eles son o futuro da nosa banda, aos que lles adicamos con agarimo todo este esforzo para que no futuro podan gozar tanto da música como facemos os que un día pasamos por esas aulas. Estes días lembrámonos moito da morea de antigos alumnos que non puideron acompañarnos nesta andaina porque as súas exitosas carreiras musicais e profesionais non llelo permitiron, sentimos moi preto o seu apoio e alegrámonos moito por eles, sabedes que sempre teredes aquí a vosa casa cando a vosa axenda volo permita. Pero tamén este certame foi o primeiro para algúns novos compañeiros aos que vimos medrar dentro da nosa escola. Só a experiencia de vivir isto con eles xa fai que todo este esforzo mereza a pena.

Grazas.

É día de agradecementos, hoxe non creo que sexa capaz de escribir nada mellor.

 

Tempo de caldo

Unha cunca de caldo

“Canto máis unto, mellores verzas”

“Tan honrado é o caldo coma as castañas”

Chegou o frío, e con esta primeira baixada do mercurio chegou tamén o momento de poñer ao lume a primeira pota do caldo desta tempada de outono-inverno. Nesta ocasión, debido á suposta escaseza de rabizas decanteime por un xeneroso repolo de tempada.

Con esta xenerosa comida invernal espero captar nutrintes para queimar nesta última semana de ensaios para o XII Certame Galego de Bandas de música, no que participarei requintando coa Xove Banda de Narón.

 

Requinto

Requinto

De maneira totalmente inesperada, un imprevisto de última hora provocou que a persoa  da nosa banda encargada de toca-lo requinto no certame galego de bandas de música non poda vir ese día tocar connosco, así que agora recae en min esa responsabilidade. Á súa vez, isto ocasiona unha vacante no clarinete baixo -que debo abandonar- e que cubrirá algún dos excelentes compañeiros e compañeiras clarinetistas da nosa agrupación.

Xa fai moito que devezo por tocar o requinto, e aínda que xa me fixera á idea de volver a tocar o clarinete baixo -co que tan cómodo me sinto- coma nas anteriores ocasións, o certo é, que pese ao imprevisto da situación, afronto o reto moi ilusionado desta oportunidade de participar no certame dende outra perspectiva radicalmente diferente.

O clarinete baixo é un instrumento marabilloso co que me sinto moi identificado, pero o certo é que unha vez que se supera unha determinada etapa de adaptación ao instrumento -no meu caso xa vamos por 14 anos-, á tesitura e aos que serán os teus compañeiros de corda, de maneira xeral, as partes que leva escritas nas obras non adoitan levar aparelladas grandes dificultades de lectura e estudo, salvando algunhas excepcións que van aparecendo. Isto xera unha especie de zona de confort na da que un pode chegar a apoltronarse un pouco.

Persoalmente eu xa levo uns cantos anos aproveitando canta ocasión aparece para tocar outros papeis -saxofón tenor, bombardino…- que exploren tesituras menos cómodas ou que me obliguen a practicar o transporte. Chegando nalgún caso a relegar o papel real de clarinete baixo dunha obra -copia transportada do de tuba e/ou saxofón barítono- e coller outro que sexa máis preciso para reforzar outras cordas.

Recoñezo que ata agora, durante os meses de preparación, este certame estaba pasando un pouco sen pena nin gloria -a falta do emocionante sprint final- a causa desa zona de confort do clarinete baixo; pero iso cambiou de súpeto esta mañá en cuestión de minutos, pois agora mesmo é un reto emocionante e unha grande oportunidade de satisfacer ese anhelo que tiña de tocar o requinto na banda.

Auga de Leslie

As primeiras chuvias de Leslie

 

Aínda que publico estes reflexos fotográficos os domingos pola mañá, o certo é que se podo, ante a incerteza de confiar na inspiración de última hora, adoito deixalos programados dende a noite anterior, polo menos, se non é que atope xa durante a semana esa imaxe que quero compartir. Ese é hoxe o caso, saturday night, pois.

Logo dun día cálido asociado aos ventos do sur que nos trae o furacán Leslie namentras se aproximaba á Península Ibérica, e sen saber con certeza cal será o seu rumbo nas vindeiras horas -habendo posibilidades incluso de alcanzares Galicia- achegueime á fiestra da miña habitación a comprobar o minuto e resultado do tempo atmosférico en Cerrallón. A ver se chovía, vamos.

Xa reparara na chuvia como posible suxeito deste reflexo outonal, e cando vin cómo caía ao trasluz dese foco do alumeado público, decidinme a tratar de retratala. O curioso foi que tras varias tomas en formato horizontal coa Nikon D5200 e o  300mm f/4.5 AI enganchado, ao ir a revelalas, decateime que esquecera explorar o formato vertical. Como xa pensaba que tiña a foto, decidín montar esta vez a modesta Nikon D40 -para comparar resultados e porque reparei no formato vertical para publicala en instagram, así que non precisaba moita resolución- e finalmente cál é a miña sorpresa cando de entre a serie de capturas que fixen coas dúas cámaras a que rematei por escoller foi a da D40.

Non hai nada nesta toma que sexa mellor cás outras por obra e gracia da cámara, simplemente está mellor enderezada -por verme obrigado a reencadrar ao muda-lo corpo- e a perspectiva en vertical coas diagonais que forma o cableado, conforman unha composición que me atrae moito máis con repecto ás outras tomas que en realidade non me dicían nada.

Así que podo dicir que tomo nota da lección de hoxe, ao final a obtención dunha imaxe non trata tanto do material escollido como da perseverancia na súa busca, en tratar de obter unha perspectiva diferente. Estou convencido que con máis dedicación todavía tería atopado outro enfoque mellor. Seguirei buscando ata atopalo na vindeira publicación.